De Telemarketering naar de nering zetten

26 Feb

De week is nog jong, maar inmiddels ben ik al twee keer gebeld door een telemarketeer van een callcenter. Ik vind dat niet eens echt vervelend, want die mensen werken hard en krijgen vaak een hoop telefonische bagger over zich heen, dus heb ik wel begrip voor het feit dát ze bellen. Maar hóe ze bellen, poeh. Als ik dat aanhoor voel ik me net Lui uit Kabouter Plop, want  “Ik word daar zo moe van”.

Zo werd ik gebeld door een telemarketeerster die vroeg naar degene die verantwoordelijk was, ze bedoelde is, degene die het was is weg, voor de EHBO-middelen in ons bedrijf. Sterker nog, ze kon iemand langsturen die ons vrijblijvend kon informeren over branchegerichte EHBO-middelen. Deze dame veranderde daarmee terstond voor mij in de verbanddoos en ik heb het gesprek daarom maar kort gehouden, verkeerd verbonden zeg maar, maar die landde niet bij haar. Echter, ik kon er vannacht niet van slapen. ‘Branchegerichte EHBO-materialen’. Wat moest ik me daarbij voorstellen? Ik werd er bang van. Al woelend en draaiend probeerde ik de slaap te vatten, en terwijl ik langzaam wegzakte drong het tot me door. Tuurlijk! Branchegerichte EHBO-middelen.

Pleisterwerk voor de stucadoor. De manager die het verband kwijt is. De bankmedewerker met een Pincet. De hekwerker met het gaasje. De doe-het-zalver. De dame met haar periode van het Rode Kruis. De Chinese kok met de Mi-tella. En natuurlijk de AED, die laat je niet in de steek. Helaas bleek ik haar nummer kwijt. Waar is nu mijn doekje voor het bloeden?

Met deze teleurstelling kwam ik vanmorgen op kantoor. Gelukkig rinkelde de telefoon al gauw. Het bleek helaas niet de EHBO-dame, maar een dame die mij betelemarketeerde namens een beveiligingsbedrijf. “Ja, bent u goed beveiligd?” “Ik ben geen Wilders, maar ik red me wel”. Nee, ze bedoelde het bedrijf. Dat heeft de huisbaas geregeld, mevrouw. Haar antwoord was dat sommige bedrijven dat ook nog zelf deden, extra, erbij. Mijn antwoord over dat die mensen dan ook een riem én bretels dragen snapte ze niet. Er kon wel iemand langskomen, maar ik was het niet verplicht. Niet verplicht? Dat mag ik hopen, zei ik. Ach tuurlijk, ze bedoelde dat ik niet… u weet wel wat ik bedoel. Ik dacht het beleefd te kunnen afronden door te zeggen dat qua bedrijf alles dik in orde. Ja oké, maar privé, bent u privé wel goed beveiligd, heeft u thuis camera’s, sloten, aansluiting bij de meldkamer en een alarminstallatie? Op mijn vraag of ze mij nu zakelijk of privé belde gaf ze aan “Beide, kan allebei”. Ik weet niet hoe, maar ik wurmde me los uit het gesprek. Gelukkig had dat niet zo’n goed slot.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: